Ede nirdaya kahinki sunabarana

ଏଡ଼େ ନିର୍ଦ୍ଦୟା କାହିଁକି ସୁନାବରନା ଆଉ ଜାଣି ଜାଣି ଛଳ କରନା

ଦେଖିଲା ବେଳରୁ ତୋ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ଘନ ଘନ ହୃଦ ଦହଇ ମଦନ କଲାଣି ତୋ ରୂପ ନୟନେ ସଦନ କଟାକ୍ଷ କଟାରୀ ବନ୍ଧୁ ଧରନା

ସଖୀମେଳେ ଯେବେ ବସୁ ହସି ହସି ମଣଇଁ ସତେକି ତାରା ମଧ୍ୟେ ଶଶୀ ସେ ସୁଷମା ଭାଳି ନ ସରଇ ନିଶି ସୁଧା ଅଧରରେ ବିଷ ଭରନା

ସୁଝୀନ ବସନେ ଫୁଟି ତୋ ଊରଜ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ ଯୁବାମଣ୍ଡଳୀର ତେଜ ରସିକାରତନ ତୁ ନାଗରୀରାଜ ଆଶା ରତନଟି ମୋର ହରନା

ବାନ୍ଧିଦେବି ଧନ ମନ ସୁଖେ ଜୂଡ଼ା ଖଞ୍ଜି ଚଉପାଶେ କେତକୀ ପାଖୁଡ଼ା ବନମାଳୀ ବୋଲେ ତୁମ୍ଭେ ଘରବୁଡ଼ା ଲବେ କୃପା ବହ ପ୍ରାଣେ ମାରନା