Kara khyama re rati pratima tu

କର କ୍ଷମା ରେ ରତି ପ୍ରତିମା ତୁ ଜଣା ନ ଥିଲା ମାଜଣା ହେବେ ବୋଲି ଜେମା

କେଉଁ ପ୍ରତିହାରିଣୀ କି ଦାସୀ କହିଥାନ୍ତା ଯେବେ ଧାଇଁ ଆସି ତା ନ ମାନି ପଶିଥିଲେ ଝାସି ମାନ ଉଚିତ ମୋ ଠାରେ ତନୁମଧ୍ୟମା ରେ

ବାର ପାରି ନାହିଁ ରେ ସୁକେଶୀ ବାରି ମଧ୍ୟେ ତୁ ଥିଲୁ ବିଳସି ଚାରିପାଶେ ଘେରିଥିଲେ ଦାସୀ ଭାରି ନିତମ୍ବ ସ୍ତନ ଜଘନ ସୁଷମାରେ

ଭିଡ଼ି ରଦନେ ବସନାଞ୍ଚଳ ତଡ଼ିଲ୍ଲତାରୁ ହୋଇ ଚଞ୍ଚଳ ବଳାଶିଞ୍ଜିତ କରି ପ୍ରବଳ ପଳାଇ ଯା ମଣ୍ଡିଦେଲୁ ମଣ୍ଡପ ସୀମାରେ

ଦାଉ ପାଇ ମୁଁ ହେଜିଲି ଏବେ ଆଉ ଏପରି କରିବି ଯେବେ ସାରିଦେବୁ ମୋତେ ପରାଭବେ ବାରିଜାକ୍ଷୀ ପୀନସ୍ତନେ ଆଜକ ଜମା ରେ

ଶୁଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବିନୟ ବାଣୀ ହରଷରେ ସେ ରମଣୀମଣି ନିଧୂବନ ରଚିଲେ ସେକ୍ଷଣି ବୋଲେ ବସୁଦୁର୍ଗ ବସୁନ୍ଧରା ସୁତ୍ରାମା ରେ