Kahibaku laja sakhi jaha hela

କହିବାକୁ ଲାଜ ସଖୀ ଯାହା ହେଲା ଆଜ

ପହୁଡ଼ିଥିଲେ ଜଣା ନ ଥିଲା ମୋତେ ବୀଣା ଆଳାପେ ଲଗାଇଲି ଗେଲେ ଲୟ କାନ୍ତ ମୋ ଗଣ୍ଡେ ଆସି ଚୁମ୍ବିଲେ ପରଶଂସି ମରଣୁ ବଳିଗଲା ସେ ସମୟ

ଖସିପଡ଼ିଲା କରୁ ବିପଞ୍ଚୀ ଧରୁ ଧରୁ ମେରୁ ଗରୁଆ ହେଲା ଗଭାଫୁଲ ଟେକି ନୋହିଲା ମୁଖ ତହିଁ ପଞ୍ଚବିଶିଖ ଚଣ୍ଡାଳ କଲା କେତେ କଲବଲ

ଚୁମ୍ବିଲେ ଅଙ୍ଗସୀମା ଜାତ ପୁଲକରମା ଶୀତ୍କାର ଉପୁଜିଲା ବାରମ୍ବାର ନିବିଡ଼ ଭୁଜବନ୍ଧୁ ଛାଡ଼ି ନ ଦେଲେ ବନ୍ଧୁ ପଳାଇବାକୁ କାହିଁ ରାହା ମୋର

କେତେ କଥାକୁ ଏତେ ଦଶା ଲଭିଲି ଚିତ୍ତେ କି ନ କଲା ଏ ଲାଜ ଘେନ ମନେ କିପରି ଗୋ ସଙ୍ଗାତ ବିପରୀତ ସୁରତ ରସକୁ ରସୁଥାନ୍ତି ବାମାମାନେ

କହଇ କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣ ପଣ୍ଡିତ ଆର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ହୋଇବ ଏକ ଗୁଣ ଲୋପ ଆଉ ପାପ ସଙ୍ଗୀତ ବିଦ୍ୟା ସଧରେ ଚିତ୍ତ ନ ଦେବି ବୋଲି କଲି ସଂକଳପ