Ki na kare prema riti

କି ନ କରେ ପ୍ରେମରୀତିରେ ସଜନୀ ସେ ଶ୍ୟାମ ଅନୁସରଣେ ସଖୀ ମୋର ହେଉଛି ଯେତେ ଅନୀତିରେ

ଶିରୀଷ କୁସୁମ ତାଡ଼ନରେ ସହୀ -ମେଳେ ଯେ ମୋହକୁ ଯାଇ ସେ କରକାମିଶା ପ୍ରଖର ବରଷା ସହି ତ୍ୱରା ତ୍ୱରା ଯାଇ

ଉଠେ ଯେ ସଜନୀ କରେ କର ଦେଇ ଦେହଳୀ ଲଙ୍ଘିବା ପାଇଁ ସେ କଣ୍ଟା ଅବାଟ ନିଗଡ଼ ନିପଟ ନ ମାନି ସଙ୍କେତେ ଯାଇ

ଦିବସେ ଯେ ଡରେ ସହଚରୀ ମେଳେ ତମଧାମେ ନ ପଶଇ ସେ ବିଜୁଳୀ ଦେଖା ହୋଇଣ ଅଶାଖା ନିତି ବୃନ୍ଦାବନେ ଧାଇଁ

ଭିତ୍ତିରେ ଚିତ୍ରରେ ଲେଖା ଉରଗରେ ଭୟେ ଯେ ନ ଦିଏ ପାଣି ସେ ଶାଢ଼ୀ ଶେଷରେ ତନୁ ଛପାଉଛି ଫଣିମଣି ତେଜ ଜାଣି

କବିରବି ବୋଲେ ସେ ମୋହନ ଛବି ଯେ ଦେଖେ ନୟନ ଭୁଲେ କହିଲେ କି ବାଳୀ ମାନିବ ଏ କଥା ବୃଥା ହେବ କଥା ତୁଲେ