Jana thila ki mote e riti go

ଜଣାଥିଲା କି ମୋତେ ଏ ରୀତି ଗୋ ଛଣାସୁଧା ସରପଣାରୁ ମଧୁର ଲାଗୁଥିଲା ଶ୍ୟାମପ୍ରୀତି ଗୋ

ଲୁଣି ମଣିଲିଣି ମଧୁଝରକୁ ଶୁଣି ତା ବିଷମ ବଂଶୀସ୍ୱରକୁ କି ବାଇ ହୋଇଲି ନିଭାଇବି ବୋଲି ସ୍ମର ଧନଞ୍ଜୟ ହେତି ଗୋ

ମହୀତଳେ ଯେତେ ଧୂର୍ତ୍ତ ପୁରୁଷେ ସହି ସବୁରି ପରମଗୁରୁ ସେ ଦୂରୁ ସେ ସ୍ନେହକୁ ଜୁହାରି ମୁଁ ହାରି ରହିଅଛି ଲଭି ଭୀତି ଗୋ

ତାରତମ୍ୟ ସେ ନ ଜାଣେ ନିପଟ ତାର ତନୁ ଗୋଟାଯାକ କପଟ କଳାବତୀ କୁଳ ମାରଣେ କେବଳ କରିଅଛି ପରିଚିତି ଗୋ

ଆସିବି ମୁଁ ବୋଲି ଦେଇ ଭାଷାକୁ ବାସି କଲା ଯେ ମୋ ଫୁଲ ଭୂଷାକୁ ତୁ ହେଲେ ପହିଲୁ ଥରେ ନ କହିଲୁ ସେ କିତବର ଅନୀତି ଗୋ

ନିଚୋଳରେ ହେଲାନି ମୋ ଅରୁଚି ପୀତପଟ ସେ କାହିଁକି ଧରୁଛି ତାହାରି ସଦୃଶ ପିନ୍ଧିଥାଉ ବାସ ଯା ତୁଲେ ମାତୁଛି ନୀତି ଗୋ

ଶୁଣି ଏପରି ସରୋଷ ଗିରକୁ ନିଜ ନୟନେ ଥକାଇ ନୀରକୁ ଆଳି ପ୍ରବୋଧିଲେ କିଶୋରୀକି ବୋଲେ ଅଷ୍ଟଦୁର୍ଗ ଧରାପତି ଗୋ