Prema chintamaniki ke rusaila re

ପ୍ରେମ ଚିନ୍ତାମଣିକି କେ ରୁଷାଇଲା ରେ କ୍ରମରେ ଏଣିକି ଭରସାଇଲା ରେ

ଯେ କଲା ଏ ବିଚାର କି ଶତ୍ରୁ ମୁଁ ତାହାର ଭଙ୍ଗାଇ ମୋ ଆଶ ଲଭିବ କି ଯଶ କ୍ଷୀରରେ ଖାର କେ ମିଶାଇଲା ରେ

ପୁରାତନ ବେଶରେ ବସି କେଳିବାସରେ ଗୁନ୍ଥୁଥିଲା ହାର ଶୁଣି ମୋର ଗିର ନେତ୍ରୁ ନୀର ବରଷାଇଲା ରେ

ସେହି ଦିନ ମାତର ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖିବାର ହେଲି କେଡ଼େ ଦୋଷୀ ଲହୁଲି ବୟସୀ ମୁଖ ଆଉ ନ ଦିଶାଇଲା ରେ

ଦୁଃଖ ଶୁଣି ମୋ ବ୍ୟଥା ଲଭି ବା ଥାଉ କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ହେଲେ ମୋର ନାମ ଥରେ ବଦନରେ ନ ବସାଇଲା ରେ

ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ କହେ ମୂରୁଛିବାର ନୁହେଁ କାହାକୁ ବୋଲିବି କି କରି ଚାହିଁବି ବନ୍ଧୁ ଭଗାରି ହସାଇଲା ରେ