Akarane dukhi re ajanma sukhi

ଅକାରଣେ ଦୁଃଖୀରେ ଆଜନ୍ମସୁଖୀ

ନନ୍ଦନନ୍ଦନ ମନ୍ଦ ନ ଜାଣୁ ତୁ ତା ଛନ୍ଦ ଫାନ୍ଦରେ ପକାଇ ତୋ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ନେବ ବୋଲନ୍ତେ କ୍ଷାମଉଦରୀ ହେଲୁ ତମ ଛଳି ଶ୍ୟାମ ପ୍ରେମରେ ମୋ ପରକୁ

ମତ୍ସର ହୀନ ଯାର ସେ ଭଜିବ ସେ ଜାର ଇତର କଲେ ତାର ନାହିଁ ଗତି ବୋଲି ବହନ୍ତେ ତୋତେ ନ ଘେନିଲୁ କିଞ୍ଚିତେ ପ୍ରତେ ହେଲା କି ଏବେ ଏ ସଙ୍ଗତି

ଗୁରୁଜନ ତର୍ଜ୍ଜନା ଜରତୀର ଭର୍ତ୍ସନା ଯାହା ଲାଗି ଶୋଚନା ନ ଘେନିଲୁ ସେ କି ଜାଣିଲା ତାହା ଆହା ଶିରୀଷଦେହା ମୁଁ ଆଉ କଷ୍ଟ ଦେହ ସୁହାଇଲୁ

ଏହି ଲାଗି ବିନତି ପ୍ରିୟ ହେଲେ ଆରତି ଧରି ନ ପାରୁ ଧୃତି ଦୟାବତୀ ନୋହିଲେ ଇଷିତରେ ଶିଖିପିଚ୍ଛ କୂଳରେ ଲୋଟିବାର ଦେଖନ୍ତେ ସଖୀତତି

ଲଳିତା ହିତ ବାଣୀ ବୃଷଭାନୁଜା ମଣି ଲଭୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସେକ୍ଷଣି ମାନସରେ ଜାଣି ହୋଇଲା ତୃଷ୍ଣ କବି ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ କୃଷ୍ଣ ଅଇଲେ ସେହି ଅବସରେ