Mane paduchi re sehi chandramukha

ମନେ ପଡ଼ୁଛି ରେ ସେହି ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖ ପାଶୋରିବା ପାଇଁ କେତେ ହେଲି ମୁଁ ବିମୁଖ

ନିଟିଳ ଅଳକାବଳୀ ଗଣ୍ଡ ମଣ୍ଡଳର ଝଳି ନାସା ପୁଟର ଦ୍ୱିରଜ ମୁକୁତା ମୟୂଖ

ଚାରୁ ଗୋରଚନା ଚିତା ନର୍ତ୍ତନରତ ଭ୍ରୂଲତା ମନ୍ଦେ ହସି ଫିଙ୍ଗିବାର କଟାକ୍ଷ ବିଶିଖ

ଶୋଭା ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳର ବଂଶୀ ବିନ୍ୟାସ ଅଧର ନୂଆ ବରହ ମୁକୁଟ ଦରଶନ ସୁଖ

ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲି ପାନ ବୋଲି ଦେଖିଲି ସ୍ୱପନ ସରିଲା ଉତ୍ତାରୁ ପୁଣି ମନମଥ ମଖ

ଯାଅ ବୋଇଲା ଉତ୍ତାରୁ ଲୁହ ବୁହାଇ ଆଖିରୁ ହୋଇବାର ସଖୀମାନଙ୍କର ପାଖ ପାଖ

ଶୁଣ ସର୍ବେ ସହଚରୀ କରି କରୁଣା ମଞ୍ଜରୀ ଅପରାଧିନୀ ରାଧାର ଯିବା ଜୀବ ରଖ

ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ଭାଷଣ ଉଠି ସମସ୍ତେ ତକ୍ଷଣ ମିଳିଲେ କୁଞ୍ଜେ ରମଣ ଲେଖୁଥିଲେ ରଖ