Syama sari radha sudhakara muhi ki

ଶ୍ୟାମ ସରି ରାଧା ସୁଧାକର ମୁହୀଁ କି ପାଞ୍ଚିଲେ ଘଟଣା ପତି ନାରୀ ସୁନ୍ଦରପଣ କି

ଦିନେ ଦୂର ଦୂରରେ ବ୍ରଜରାଜ ପୁରରେ ବିଲୋକି ମୁଁ ଅନୁମାନିଥିଲି ଦୁହିଙ୍କି

ଭାଳିବଟି ଚିତ୍ତରେ ତାରତମ୍ୟ ଉଚ୍ଚରେ ଏ ତା ଶ୍ରୁତିତଟ ସରି ହେବ ନାହିଁ କି

ନ ଦେନ୍ତେ କି କୀର୍ତ୍ତିଦା ମାଗିଥିଲେ ଯଶୋଦା ଏବେ ଦେଖି ପୁଣି ନିନ୍ଦୁଛନ୍ତି ବିହିକି

ଯମୁନା କୂଳରେ ସୁନା କଞ୍ଜ ପରି ଭାବନା ଦିଶୁଥାନ୍ତା ଜନେ ମୂରୁଛନ୍ତେ ଚାହିଁ କି

ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ଭାଷେ ରାଧା ଲାଜ ହରଷେ ହସି ହସି ଛଳେ ଚଳି ହେଲେ ଆଳୀକି