Sajani mohana murati chhai lo

ସଜନୀ ମୋହନ ମୂରତି ଛଇ ଲୋ ଉପମା ଦେବାକୁ ନାହିଁ ଲୋ ଇନ୍ଦୀବର ନୀଳରତନ ମୁଦିରେ ଏ ମାଦକ ଅବା କାହିଁ ଲୋ

କି ସୁନ୍ଦର ନେତ୍ର ଦୁହେଁ ଲୋ ସଜନୀ କର୍ଣ୍ଣ ସରି ଯାଏଁ ରହେ ଫୁଟିଯାଏ ହୃଦ ମଦନ ବିଶିଖେ ଗ୍ରୀବା ଢାଳି ଯେବେ ଚାହେଁ ଲୋ

କି ସୁନ୍ଦର ମୃଦୁବାଣୀ ଲୋ ସଜନୀ ସତେ କି ପୀୟୂଷ ଛାଣି ଅନଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗ ପାଇବାକୁ ରଖିଛି ଏହି ଠାରେ ବିହି ଆଣି ଲୋ

କି ଭଙ୍ଗୀରେ ହୁଏ ଛିଡ଼ା ଲୋ ସଜନୀ କି ଶୋଭା ତା ବାଙ୍କଚୂଡ଼ା ବାନ୍ଧିଥାଇ ତହିଁ ମିଶାଇ ଶିଖଣ୍ଡ କାମିନୀଙ୍କ ବ୍ରୀଡ଼ାଛଡ଼ା ଲୋ

ରମ୍ୟ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଲୋ ସଜନୀ କେ ବୋଲେ ସୁନ୍ଦର ମାର ନନ୍ଦପୁଅ ଅଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦରପଣକୁ ଲକ୍ଷ ଅଂଶେ କାହା ଛାର ଲୋ

ଅର୍ବୁଦେ ଥାନ୍ତା ନୟନ ଲୋ ସଜନୀ ଦେଖୁଥାନ୍ତି ତା ବଦନ ବନମାଳୀ କହେ ତେବେହେଁ ସନ୍ତୋଷ ନୁହନ୍ତା କେବେହେଁ ମନ ଲୋ