Saraga to mukhe nahi

ସରାଗ ତୋ ମୁଖେ ନାହିଁ ଗୋ ଶ୍ରୀମତୀ ପରାଗ ମୁଞ୍ଚିଲା ପଙ୍କଜ ପରାୟେ ହୋଇଅଛୁ କାହିଁ ପାଇଁ

ନିନ୍ଦୁ ଘନଶ୍ୟାମ ଶୋଭାକୁ ତୁ କିମ୍ପା ପିନ୍ଧୁଅଛୁ ନୀଳଚେଳ ଚାରୁ ମୃଗମଦ ତିଳକ ଲାବଣ୍ୟ ନିଟିଳେ ହୋଇଛି ମେଳ

ରାଜଜେମା କ୍ଷମା ଉଚିତ ତୋହର ଏହା ମନେ ବୁଝୁଥିବୁ ଲଳନା ତୋ କଥା ବୁଝି ବସିଲେ ତ ଦାଣ୍ଡରେ କଳନା ଯିବୁ

ବାଞ୍ଛାବଟ ମୂଳେ ତପ କରଇ ଯେ ଦେବାକୁ ତୋ ପାଦେ ଲାକ୍ଷା ଅଦୋଷରେ ରୋଷ କରି ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ପାଇଅଛୁ କୁଟିଳାକ୍ଷା

ବନମାଳୀ ବୋଲେ ନ ଦେଖିଲେ ଯାକୁ ନେତ୍ରୁ ଗଳେ ଅଶ୍ରୁଧାର ଶ୍ୟାମକୁ ମାନ ନ କର ମୁଁ କହୁଛି ଯେବେ କାମକୁ ତୋ ଡର