Kunja banaku eka

ଯିବୁ ନାହିଁ ସଜନୀ କୁଞ୍ଜ ବନକୁ ଏକା ଦେଖିଲେ କି ଛାଡ଼ିବ ସେ ମୁରଲୀଫୁଙ୍କା

ଦୂରୁ ଯେବେ ସେ ଦେଖଇ । ଭୂରୁ ଭଙ୍ଗୀରେ ଡାକଇ । ମୂରୁଛି ପାରିବ ତାହା କେଉଁ ଗୋପିକା । (ପଡ଼ି) କୁଳଛଡ଼ା ବୃତ୍ତିଟି ସେ ଠୂଳ କରିଛି ମାନସେ ମୂଳ ସିନା ତାର ନାରୀମରା ଜୀବିକା ବେଣୁଧର ବୋଲେ ଶୁଣ ମଣୁଛ କି ତାକୁ ସାନ ଅଣୁ ପରମାଣେ ରାଧା ନ ପଡ଼ୁ ଦକା