Jiba bandhabi re prana bandhabi re

ଜୀବବାନ୍ଧବୀ ରେ ପ୍ରାଣବାନ୍ଧବୀ ରେ ତୋ ବିନା ମୋତେ ନ ଦିଶେ ଆନ

ଜଗତେ ନାଗରୀମାନଙ୍କ ମାଧୁରୀ କରୁଥାଏ ମୁଁ ଯେ ଅନୁମାନ ଗୋଟିଏ ଗୁଣରେ ତୋ ନଖ କୋଣରେ ତୁଳିବାକୁ ନ ବଳଇ ମନ

ପୂର୍ବ ତପ ବଳେ କରିବ ଯେ ବଳେ ତୋ ମଧୁର ରଦଚ୍ଛଦ ପାନ ସୁଧା ନିର୍ଝରୀକି ମଧୁର କରି କି ଲେଖିବ ନ ଧରି ଅଭିମାନ

ତରୁଣୀ ତୋ ବାଣୀ ମୃଦୁ ମୃଦୁ ଠାଣି ଶୁଣିଥିବ ପୁଣି ଯାହା କାନ ସେ କି ଗଉରବ ଯୋଗ୍ୟ ବିଚାରିବ ଶୁକ ପିକ ବେଣୁ ବୀଣା ଗାନ

ଥରେ ଯାହା ଉର କରିଥିବ ତୋର ଘନ ପୀନ ସ୍ତନ ଆଲିଙ୍ଗନ କୁମ୍ଭି କୁମ୍ଭସ୍ଥଳ ଯୁଗଳକୁ ସ୍ଥୂଳ ମଣିବ କି ନ ବିଚାରି ନ୍ୟୂନ

ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ସିନା ତୋର ସୁଦର୍ଶନୀ ଘଟନା କରନ୍ତି ଉପମାନ ହରିକଟି ଡାକି ବେଦୀ ମଧ୍ୟରେ କି କୃତାର୍ଥ କରନ୍ତେ ରୂପମାନ

ହେଳେ ଯେ ମନ୍ଦରସ୍ତନା ତୋ ସୁନ୍ଦର ଚାଲିରେ କରିବ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଯେବେ ଥିବ ଲାଜ ରୁଚିବ କି ରାଜ -ହଂସ ଗଜରାଜ ଲୀଳା ଯାନ

ଜଣାଇବି କିସ ଶେଷ ମୁଖେ ଶେଷ ହେବାର ଆୟାସ ଯେ ବିଧାନ କହେ ଜଳନ୍ତର ମହୀ ପୁରନ୍ଦର ଥିବ ମାତ୍ର କିଛି ଅବଧାନ