Sukha lodi dukha re jadili

ସୁଖ ଲୋଡ଼ି ଦୁଃଖରେ ଜଡ଼ିଲି ଗୋ ନାଗର ରାଜଙ୍କୁ ଚାହିଁ । ମୋହ ପାପ ଆଖି ମୋତେ କଲା ଦୁଃଖୀ କାହାକୁ କହିବି ସହୀ

କି ସୁଖରେ ଥିଲି ଜାଣି ମୁଁ ନ ଥିଲି ଅନାଇଁ ଦେଲେ ପ୍ରମାଦ ଦେଖି ଛାଡ଼ି ନୋହେ ଛାଡ଼ିଲେ ବିଦେହେ ଚଳେ ଲୋକ ଅପବାଦ

ନୟନ ଯୁଗଳୁଁ ଜାଣିବାରେ ଜଳ ବହି ନ ଥିଲା ମୋହର ଏବେ ସେ କଜ୍ଜ୍ୱଳ ସହିତରେ ବୋଳ ବହି ହେଲା ହୃଦ ହାର

ନିରତରେ ଜର କରି ଜରଜର ସ୍ୱେଦରେ ହୋଇଲା ତନୁ ରଜନୀ ବାସର ହୋଇଲା ଅସର ନିମିଷେ ନ ଯାଏ ମନୁ

ବନମାଳୀ ଭଣି ଆଗୋ ଠାକୁରାଣୀ ଶିରୋମଣି ଶୁଣ ଶୁଣ ନେତ୍ରରଟି ବଶ ହୋଇଗଲେ ନାଶ କରଇ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ