Alo parana sahi tuchhaku sina e rosa

ଆଲୋ ପରାଣ ସହୀ ତୁଚ୍ଛାକୁ ସିନା ଏ ରୋଷ ଅଛି ବହି

କଲେ ମୁଁ ନିରାଶ ରାସବିହାରୀଙ୍କି ଜାଣି ତା ହୁଅଇ ଦୀନ ଜଗି କେତେ କରେ ଦୈନ୍ୟ ମୋତେ ଚାହିଁ ପ୍ରତିଦିନ ସଖୀ ଏ କି

ବଢ଼ାଉଛି ମୁହିଁ ଯେତେ ଅନାଦର ବଢ଼ାଇଲା ମନେ ତାର ସବୁ ଏ ପ୍ରେମ ସଞ୍ଚାର ପୂରୁବୁଁ ଅଧିକେ କଲା ଆଦର ସଖୀ ଏ କି

ନାନା ଗାଳି ଦେଲେ ମଣେ ପରିହାସ ତେଜ ମୁଖ ପରସନ୍ନ କରଇ ତା ଦରଶନ ପ୍ରଣୟ କୋପ ଏ ବୋଲି ହୁଏ ତୋଷ ସଖୀ ଏ କି

ଦୂରୁ ଚାହିଁ ଅନ୍ତର ମୁଁ ହେଲି ସଖୀ ଜାଣଇ ମୋହର ଲୋଭ ବଢ଼ିବାକୁ ଏ ଆରମ୍ଭ କରେ କରୀନ୍ଦ୍ରଗମନା ହୁଏ ସୁଖୀ ସଖୀ ଏ କି

ଦେଲେ ଅପବାଦ ଅସହଣୀମାନେ ସେ ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ପଟ ମଣଇଁ ହେଲି ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏଥି ମୋ କି ଦୋଷ ନ ବିଚାର ମନେ ସଖୀ ଏ କି

ଶୁଣ ପ୍ରିୟ ଆଳି ବୋଲେ ଗଲା ଜଣା ଆମ୍ଭେ ତା ନ ଦେଖୁଁ ଦିନେ ନ ଶୁଣୁ ତାହା ଶ୍ରବଣେ ବନମାଳୀକି ପରତେ ପ୍ରତାରଣା ସଖୀ ଏ କି