Dhana ete belu tha’a mote kahi

ଧନ ଏତେବେଳୁଁ ଥାଅ ମୋତେ କହି ରେ ପ୍ରିୟସହି ତହିଁରେ ନାହିଁ ଅବଗାହି ରେ

ପ୍ରଥମ ପ୍ରବେଶ କାଳେ ଆଚ୍ଛାଦି ଅଙ୍ଗ ଦୁକୂଳେ ଉଭା ହେବି ସିନା ତଳେ କେଳି ତଳପକୁ ବଳେ ଘେନିଯିବେ ସେହି ସ୍ନେହ ବହିରେ

ମାର ମନେ ଖେଳୁଥିବ ପ୍ରଦୀପ ଯେ ଜଳୁଥିବ ବିବେକ ତ ଟଳୁଥିବ ଲାଜ ତ ପ୍ରବଳୁଥିବ ତାଙ୍କ ମୁଖ ଅନାଇବ କେହିରେ

ମଦନ ମଦ ଅମଳେ ଚେତା ନ ଥିବାରୁ ଭଲେ ଲୋଭବଶୁଁ ଅବା ଗେଲେ ପୁନଃପୁନଃ ଚୁମ୍ବ ଦେଲେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହି କି ନ ରହିଲେ

ଅଷ୍ଟଦୁର୍ଗନାଥ ଭଣେ ତୋଷ ଗୋ ସଖି ଜଣାଣେ ମଣ୍ଡି ଆଣି ଆଭରଣେ ବନ୍ଦିବା ଶିବା ଚରଣେ ଆସିଲେ ମୁଁ ଲୋକହସା ନୋହିରେ