Patha chhadi de mu jibi phula toli

ପଥ ଛାଡ଼ିଦେ ମୁଁ ଯିବି ଫୁଲ ତୋଳି ରେ ବନମାଳୀ ସ୍ନାନ କରିଛି ପୂଜିବି କରମାଳି ରେ ବନମାଳୀ

ବୃନ୍ଦାବନେ ପୁଷ୍ପ ତୋଳୁ ରଙ୍ଗେ ଗୋଷ୍ଠ ସୁଧାକର ରାଧା ଆଗେ ମିଳନ୍ତେ ଅନାଇଁ ଚମକି ଭାଷନ୍ତି ଛନ୍ନ ହୋଇ ମନ ଉଦବେଗେ ଯେ

ଚାହିଁବାକୁ ଆଖି ଢାଳି ଢାଳି ନୁହଇଟି ମୁଁ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ବରଜ ଦାଣ୍ଡରେ ବଜାର ବସାଇ ବଇରୀ ହାତେ ନ ମରା ତାଳି ଯେ

ବନ ମଧ୍ୟେ ଏ କି କଉତୁକ ଯା ଯା ବାଟେ ବାଟେ ଯିବା ଲୋକ ଯେ ତୋ ସଙ୍ଗତେ ଛାଉଲି ହେଉଥିବ ତା ଆଗେ ହୁଅ ଏ ଭଙ୍ଗୀଯାକ ଯେ

ମୁରଲୀ ଛୁଆଇଁ ଦେଲା ଲାଗେ ପୁଲକ ପୂରିଗଲା ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ଥରି ଅପସରି ଆଣି ନେତ୍ରୁ ବାରି ଭାଷନ୍ତି ଲାଗନାଟି ମୋ ସଙ୍ଗେ ଯେ

ବାଳକ ବୁଦ୍ଧି ତ ହୁଡ଼ି ନାହୁଁ ଛୁଇଁଦେଲୁ ରହ କହୁ କହୁ ବଳି ଯାଉଛିନା ଉପଦ୍ରବ ଯାକ ଯାଉ ବୋଲୁ ସବୁ ସହୁ ସହୁ ଯେ

ନୁହଇ ମୁଁ ତୋ ଟାପରା ଭଳି ରଖ ଯା ଘରେ ଏ ଚାତୁରାଳି ନିକଟେ ଅଛନ୍ତି ଲଳିତା ଜାଣିଲେ ମୁଖକୁ ନ ଚାହିଁ ଦେବେ ଗାଳି

ହଟାକୁ ଡରି ଶୁଭାଇ ଡାକି ନ ପାରିବାରୁ ମୁଁ ସଜନୀଙ୍କି ନିର୍ମଳ କୁଳ ପତିବ୍ରତା ବରତ ନାଶ କରୁଛୁ ଏ ଧରମ କି ଯେ

ହୋଇବାରୁ ଲାଗ ଲାଗ ହରି ଲୀଳା କମଳ ଶ୍ରୀହସ୍ତେ ଧରି ମାରି ହସିଲା ହୋଇ ଧୀରେ ବୋଲନ୍ତି ପଳାଅ ଅଇଲେ ସହଚରୀ ଯେ

ଯାଅ ହୁଅନା ମୋ ପାଶ ପାଶ ନାଶ କରିଦେଲୁ ସୁମନସ ହାତକୁ ହାତ ବଜାଇ ଦେଇ ପୁଣି ବୋଲୁଛୁ ଆହୁରି କାହା ଦୋଷ ଯେ

ଛିଡ଼ିଗଲା ଲୀଳା ଅରବିନ୍ଦ ଏହିକ୍ଷଣି ଆସି ଆଳୀବୃନ୍ଦ ପଚାରିଲେ ତାଙ୍କୁ କି ବୋଲି କହିବି ହସୁଛି ଆହୁରି ମନ୍ଦ ମନ୍ଦ ଯେ

ଓଗାଳୁ ସରଣୀ ଗଲେ ଯେଣେ ଚରମ ବାସ ଓଟାରୁ କେଣେ ପଚାରିବି କି ତୋ ଜନନୀଙ୍କି ଯାଇ ଏ ରୀତିଯାକ ଯେ ଗୋଷ୍ଠାଙ୍ଗଣେ ଯେ

ପରାର୍ଦ୍ଧ ମଦନ ରୂପୋଦ୍ଧତି ନବାଞ୍ଜନ ପୁଞ୍ଜ ପରି କାନ୍ତି କୁଞ୍ଜବନ ଯାକ ଦେବତା ବୁଲୁଛି ଏହା ଦେଖି ପରା କହୁଥାନ୍ତି ଯେ

ନାରୀ ମନଧନ ହରିବାର ଖଣ୍ଟ କୁଳଗୁରୁ ତୁ ନାଗର ରୂପ ଗୁଣ ବଂଶୀ ଆକୃତି ପ୍ରକୃତି ଘଟାଇ ଦେଇଛି ବେଦବର ଯେ

ଆହା ମୁଖରା ଆସନ୍ତା ହେଲେ ପଳାଇ ଯାଆନ୍ତି ଭାରି ଗଲେ ଆଉ ଏ ବରଜ ବନକୁ ଆସିବି ନାହିଁ ମୋ ଦେହରେ ପ୍ରାଣ ଥିଲେ ଯେ

ହେଟି ବାଲି ଧୂଳି ଖେଳିବାର ଝାଳେ ଦିଶେ ତନୁ ଜର ଜର ଚୂର୍ଣ୍ଣ କୁନ୍ତଳ ମୁଖକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା ତର୍ଣ୍ଣକ ପଛରେ ଧାଇଁବାର ଯେ

ଦର ବିଚଳିତ ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥା ଏଡ଼େ ବେଗି କାହୁଁ ଏଡ଼େ କଥା ପର ରମଣୀକି ଦେଖିଲେ ଦୂରରୁ ନଇଁ ଯାଉଥାନ୍ତା ସିନା ମଥା ଯେ

ପତ୍ନୀ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିଲେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱରୀ ଆଗେ କହ ଦେବେ ବିଭାକରି ପର ପରମଦା ପରେ ଆଶା କଲେ ମନୁ ଯିବ କେତେ ସଧ ସରି ଯେ

ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ ତପ କରି ପତି ପାଇଥିଲେ ଏହିପରି ହାତ ପଛଆଡ଼େ ଲୁହ ପୋଛୁ ପୋଛୁ ଦିନ ନେବ ସିନା ମନ ମାରି ଯେ

ଯମୁନା ତଟରୁ ନାରୀଙ୍କର ଲାଟ ବାସ ଚୋରୀ କରିବାର ଗୋପରେ ଆଜକୁ ବାଜୁଛି ଘୋଷଣା ଅଣ୍ଟି ନାହିଁ ଲାଜ ଥରକର ଯେ

ଏହି ଦିନୁ ଏଡ଼େ ଉଚ୍ଛୃଙ୍ଖଳ ଆହୁରି ଅଛି ତ କାଳ ବେଳ ଯଉବନ ଯାକ ଛୁଇଁଛି କି ନାହିଁ ବ୍ରଜ ହୋଇଗଲା କୋଳାହଳ ଯେ

ବ୍ରଜବଧୂ ଗଲେ ଦଧି ବିକି ଯମୁନାରେ ବାହି ତରଣୀକି ସ୍ରୋତ ମଧ୍ୟେ ନାବ ରଖି ତାଙ୍କୁ କଲା ଉଦାସୀ ଧରଣୀ ଧରିବ କି ଯେ

ସଖୀମାନେ କହୁଥିଲେ ଯାହା ଅନୁଭବ ଆଜ କଲି ତାହା ଶ୍ରୀ ଗୋଷ୍ଠେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ସମ୍ଭୂତ ହୋଇବାକୁ ଏକା ଥିଲା ଏହା ଯେ

ଗୋପ ଜାତିରେ ବରହୋତ୍ତଂଶ ବଂଶୀ ବଜାଇ କେ ନଟ ବେଶ ହୋଇ ନାଚୁଥିଲା ବିହି କି ବିହିଲା କରିବାକୁ ସାଧ୍ୱୀବ୍ରତ ଧ୍ୱଂସ ଯେ

ଯାହାକୁ ସନ୍ତତେ ଡରୁଥିଲି ତା ଆଗେ ଏକାକୀ ପଡ଼ିଗଲି କାହାକୁ ଡାକିବି କାନନ ମଧ୍ୟରେ କେହି ନାହିଁ ଜାତି ହରାଇଲି ଯେ

ଘରକୁ ଗଲେ ସେ ବିଶାଖାକୁ ପଚାରିବି ସିନା କାନନକୁ ଫୁଲ ତୋଳି ଯିବା ବୋଲି ଡାକି ଆସି କରାଇଲା ଏ ବିଡ଼ମ୍ବନାକୁ ଯେ

ଗୃହପତି ଜନନୀ ଜଟିଳା ଗରଳୁ ବଳି ତା ବାଣୀ ଜ୍ୱାଳା ଏପରି ଥିବାର ଦେଖିଲେ କାଟିବ କଟାଳ କୁଠାରେ ମୋର ଗଳା ଯେ

ଗଉରୀ ତୀର୍ଥକୁ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଗଲା ପୂଜି ସାରିବନି କାଳୀ ମନ କାମନା ପୂରାଇବ ସେ ସିନା ଯାହା ଲୋଡ଼ୁଥିଲେ ତାର ଆଳୀ ଯେ

ପାଶେ ଥିବାବେଳେ ଆର୍ଯ୍ୟଗଣ କାହିଁ ଥାଇଟି ଏ ଧୂର୍ତ୍ତପଣ ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଳିକି ଅନାଇ ଚାଲିଲା ପରି ଦିଶୁଥାଇଁ ଆଚରଣ ଯେ

ଗୋଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ର ନନ୍ଦନ ଅଲୌକିକ ସୁନ୍ଦରପଣ ସୁଗୁଣ ଯାକ ଛାରୀ ପରବଧୂ ପରସଙ୍ଗ ରଙ୍ଗ ଆଶାରେ ନ ବୁଡ଼ା ଏଡ଼େ ଟେକ ଯେ

କେ ଦେଖିଲେ ପ୍ରୀତି ଥିଲା ପରି ଏବେ ପଡ଼ିଯିବ ବ୍ରଜେ ହୁରି ପାଟକ ଜାତି ମୋ ଶିଖଣ୍ଡ ମୁକୁଟ କୁଳରୁ ଦେବେ ବିଟାଳ କରି ଯେ

ନାଗର ହଟ ନ କର ବୃଥା ଲୁଚିବ ନାହିଁଟି ଏ ସର୍ବଥା ବଦନେ ବାସ ଦେଇ ଲୋକେ ହସିବେ କାଳକୁ ବୋଲି ରହିବ କଥା ଯେ

ଏହିକ୍ଷଣଟି ଆର୍ତ୍ତରେ ଧାଇଁ ସଖାଏ ଆପଣା ନାମ ଦେଇ ଡାକି ଡାକି ଏହି ପଥେ ଗଲେ ମୁହିଁ ଥାଉଛି ଏଠାରେ ଆସି ଯାଇଁ ଯେ

ଗୋରୁ ଗୋପାଳଙ୍କୁ ଗିରି ଧରି ଉଦ୍ଧରିଛ କେତେ ଉପକାରୀ ପଣତ ପ୍ରସାରି ମାଗୁଛି ମୁଁ ଏତେ ଆଡ଼ ହୁଅ ଥରେ ଦୟା କରି ଯେ

ରହୁ ହାସ ପରିହାସ ଯାକ ନିକଟେ ଶୁଭୁଛି ଲୋକ ଡାକ ଜୁହାର କରୁଛି ରହି ନ ପାରଇ ହୃଦ ହେଉଛି ମୋ ଦକଦକ ଯେ

ନିଶ୍ଚେ ଆସିବି ଶପଥ ମୋର ଏହି ପଥରେ ନାଗରବର ଯାହା ହୋଇଲେ ମୁଁ ନିୟମ କରୁଛି ଅବଶ୍ୟ କରିବି ଅଙ୍ଗୀକାର ଯେ

ଫିଟିଗଲା ମୋ କବରୀ ଭାର ଝାଳେ ପୂରିଲାଣି କଳେବର କାହା ମୁଖ ଚାହିଁ ଆସିଥିଲି ଆଜ ପଡ଼ିଗଲି ଏତେ ହରବର ଯେ

କି ଶତ୍ରୁ ହେଲେଟି ଅଳି ଆଳୀ ଏତିକି ବେଳକୁ ପାଶେ ମିଳି କରି କାକଳୀ ମୋ ବିବେକ ହରିଲେ ଆହା କେଉଁ ଆଡ଼େ ଗଲେ ଆଳୀ ଯେ

ହସି ବ୍ରଜବଧୂ ମଧୁକର ନିକର କରି ଶ୍ରୀକରେ ଦୂର ଭାଷିଲେ ହୃଦେ ଲଗାଇ କେ କରିବ ପରିଜନେ ଅବଧାନ କର ଯେ

ନକ୍ଷତ୍ର ମାଳା ହୃଦରୁ ଫେଇ ମୋହନ ଶ୍ରୀରାଧା କଣ୍ଠେ ଦେଇ ବିନୟ ହୋଇ ଭାଷିଲେ ମିଷ୍ଟ ମିଷ୍ଟ ବାଣୀକି ସକମ୍ପ ତନୁ ବହି ଯେ

ବଲ୍ଲୀ ଉହାଡ଼ରେ ସଖୀ ବ୍ୟୂହ ରହି ଶୁଣୁଥିଲେ ଯେ କଳହ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀମତୀ ମିଳନ ବିଲୋକି ସୁଖରେ ପାଶୋରି ଦେଲେ ଦେହ ଯେ

ଶ୍ରୀକୁଣ୍ଡ ସେତୁ ନିକୁଞ୍ଜ ଶେଯେ ଶ୍ରୀ ରାଧା ମାଧବ କଲେ ବିଜେ ପୁଷ୍ପ ବ୍ୟଜନ ଧରି ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ ପଦାବ୍ଜେ ଭଜେ ଯେ