Bhuja tale mote rakha mahabahu

ଭୁଜ ତଳେ ମୋତେ ରଖ ମହାବାହୁ ବାହୁ ତଳେ ମୋତେ ରଖ ବିପୁଳ ଭୁଜ ବିସ୍ତାରି ଦେଲେ ଛାର କି କରି ପାରିବ ଦୁଃଖ

ସଜ ହୋଇଥିବ ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ ମୁଁ ଥିବି ତୁମ୍ଭ ସେବାରେ ତୁମ୍ଭେ ଦୀନବନ୍ଧୁ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ହୋଇଲେ କି ବୋଲିବେ ଏ ସଂସାରେ

ଏ ଗଜରାଜି କ୍ଷିତି ପତି ସମ୍ପତ୍ତି ରତିଏ ରୁଚଇ ନାହିଁ ଭୁବନ ମୋହନ ଚକାନୟନକୁ ଯେତେବେଳେ ଦିଏ ଚାହିଁ

ଦିନକୁ ଦିନ ତ ଦୁଃଖ ଅତିରେକ ସୁଖ ତ ଦିଶଇ ନାହିଁ ଭାସି ଯାଉଅଛି ଏ ଭବସାଗରେ ରକ୍ଷାକର ଭାବଗ୍ରାହୀ

ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ନବରେ ମହା ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ଥିଲେହେଁ କମଳା ସାଇଁ ବାଇଶି ପାବଚ୍ଛ ନ ଉଠିବା ଯାଏଁ ଆନନ୍ଦ ନ ପାଏ କାହିଁ

ସେବାରୁ ଅନ୍ତର ହେଲି ଯେବେ ପ୍ରଭୁ ଏ ପ୍ରାଣ ଥିବ କିପାଇଁ ଓହ୍ଲାଇ ନ ଦିଅ କିପାଁ ମୋ ମଥାରୁ ଜଞ୍ଜାଳ ଭାର ଗୋସାଇଁ

ମୁଁ ଛାର ପତିତ ଭରସା ରଖିଛି ଶ୍ରୀରଙ୍ଗା ଚରଣ ତଳେ ଶ୍ରୀ ବୀରକେଶରୀ ମହାରାଜା ଭଣେ ରକ୍ଷା କର ଏତେ ବେଳେ