Ki rasare rasika ratana rasaila re

କି ରସରେ ରସିକା ରତନ ରସାଇଲା ରେ ରସାଇଲା ମନ ତୋଷାଇଲା ରେ

କର ଧରି ବସନ୍ତେ ଉରେ ଏ କି କଥା ଭାଷି ମଧୁରେ ସେ କି ତରତରେ ଖସି ବସୁଁ ତଳେ ଝୁଣ୍ଟିଆ ସେ କାଳେ କାମ ନିଶାଣ କି ଘୋଷାଇଲା ରେ

ଗଣ୍ଡେ ଚୁମ୍ବ ବିହିବା କାଳେ ମୁଖ ଏଡ଼ି ନେଲା ସେ ବେଳେ କି ବିଡ଼ିବା ଛଳେ ନୟନ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଠାରି ଅଳପରେ ନେତ୍ର ଡଗରା କି ପେଷାଇଲା ରେ

ଉଚ୍ଚ କୁଚେ ପଡ଼ନ୍ତେ ହାତ ଗୋରୀ ହେଲା ଅଣଆୟତ୍ତ ସେ ଇଚ୍ଛି ସୁରତ ଜବା ଅଧରରୁ ପୀୟୂଷ ବରଷି ମୋ ହୃଦ ରାଜ୍ୟକୁ ଭସାଇଲା ରେ

ବିପରୀତେ ମଜ୍ଜାଇ ମତି ସୁଖେ ଦେଲା ପୁହାଇ ରାତି ରେ ନବ ଯୁବତୀ ବନମାଳୀ ବୋଲେ ଯୁବା ଜନ କୁଳେ ଇନ୍ଦ୍ରପଦେ ନେଇ ବସାଇଲା ରେ