Sakhi na basa go tu gumane

ସଖି ନ ବସ ଗୋ ତୁ ଗୁମାନେ

ଶୁଣି ଶ୍ୟାମ ତୋର ବାଣୀ ପ୍ରାଣ କଣ୍ଠତଟେ ଆଣି ରଖିଲା ପରିରେ ଦିଶେ ଅନୁମାନେ

ଶରଦ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୁଖୀ କର ତୁ ଶ୍ୟାମକୁ ସୁଖୀ ଅଧର ମଧୁର ସୁଧା ରସପାନେ

ଶପତ କଲାଣି ବେଣୁ ଛୁଇଁ ତ ନୀରଦ ତନୁ ମନେ ହେଲେ ନ ରସିବି ବୋଲି ଆନେ

ସହି ରେ ତୁ ଦୟାବତୀ ବୋଲାଇ ନିଷ୍ଠୁର ଅତି ହେବାର ଆଜ ଗୋ ଘେନ ତୋତେ ଯେ ନ ମାନେ

ସହରଷେ ରାଜଇନ୍ଦୁ ଭଣଇ ସେ ପ୍ରାଣବନ୍ଧୁ କର କରୁଣାକୁ ଦିବ୍ୟ ଅବଧାନେ