Rati murati syama pritire

ରତି ମୂରତି ଶ୍ୟାମ ପ୍ରୀତିରେ ନ ଜାଣୁ ପରା ପରମାଣୁ ମଧ୍ୟା ରେ

ଗଣ୍ଡେ ଦୂରକୁ ଦିଶେ ମଞ୍ଜୁଳ ଗଣ୍ଡେ କାହାର ତାମ୍ବୁଳ ବୋଳ ମଣ୍ଡେ କି ଚିହ୍ନ ଦନ୍ତ ଦୂକୁଳ ଦଣ୍ଡେ ବସି ଦେଲୁ କି ରସ ପରିଚିତି ରେ

ନୀବି ନିବିଡ଼ତା ନାହିଁ କିଛି ଲିଭି ଅଛି ମୃଗମଦ ମାଛି ଜୀବିତେଶ ତୋହର ଶ୍ରୀବତ୍ସି କି ବିହିଲେ ବଦ ମଦଦ୍ୱିରଦ ଗତି ରେ

ମୁଁ ଟିକିଏ ହେଲେ ଶୁଣିଥାଏଁ ଲୁଟିଗଲା କି ଲାଜ ଥୋକାଏ ଲୁଟିବାରେ ମାର ପୁର ଯାଏ ଫୁଟି ଝଡ଼ିଗଲା କି ସେଫାଳିକା ତତି ରେ

ସୁଖ ଲୋଭରୁ ବନ୍ଧୁକାଧରା ରଖ ବୋଲି ନାହୁଁ ଥରେ ପରା ନଖ କ୍ଷତେ ହେଜା ତନୁ ପୂରା ଅଖଣ୍ଡିତ କଲ କି କାମିତ ସନ୍ତତି ରେ

କି ସାହସ କଲୁ ସତେ ଆଳି ନିଶାଯାକ ଜାଗରେ ପ୍ରବଳି କଷା ଦିଶୁଛି ନେତ୍ର ଯୁଗଳି ହସା ଲାଗୁଛି ଆଜ ଅନାଇଁ ତୋ ଦ୍ୟୁତି ରେ

ତୂଳି ତଳପ ବରଜି ଫୁଲ ଧୂଳି ସମାଜ କି ଶେଯ କଲ ଗୁଳି ବାଜିଲା ପରି ତ ଗଲ ଲୁଳିଯାଇଛି ଅଳକ ମୋତି ସୀମନ୍ଥିରେ

ଆସେଚନକ ଆଜ ଏ ଶୀରି ବାସେ ଉତ୍ପଳ ମିଶା କସ୍ତୁରୀ ନାଶେ ମାନସ ବ୍ୟଥା ବଲ୍ଲରୀ ଭାଷେ ବସୁଦୁର୍ଗ ଧରାବଳୟ ପତି ରେ