Re mo jibana mu ki

ରେ ମୋ ଜୀବନ ମୁଁ କି ମୀନ ମୀନନେତ୍ରା ତୁ ମୋ ଜୀବନ ରେ ମୋର ମାନସ ବିହଗରାଜି ବନ

ସାକରସାର ମଧୁର ଭାଷୀ କାରକରକର କିରଣ ହାସୀ ନାକରମଣୀ କି ଟାକର ମାରୁଛି ତୋ କର ପଇଠଧରା ଦାସୀ ରେ

କୁସୁମୋତ୍ସବ ବିଚ୍ଛେଦ ଯୁଗୁ ଲାଗି ଡକାଇତ ଲାଗୁ ଲାଗୁ ଲଳନା କଳନା ନ ପଡ଼ି କଳା ନା -ଗବଲ୍ଲୀ ଗେଲେ ମାଗୁ ରେ

ଛାମୁରେ ଛାଇ ନ ପଡ଼ୁ ବୋଲି ଛଡ଼ା ହୋଇ ମୁଁ ଯେ ଛିଡ଼ା ହେଲି ଛୁଇଁଲ ଯେ ବୋଲି ଛଇଳୀ ହସି ମୋ ଛାତିକି ଉରଜେ ଦେଉ ପେଲି ରେ

ତୁ କାହା ଦୁଃଖପାଶୋରା କି ରେ ବୋଲି ମୁଁ ପଚାରେଁ ପ୍ରେମ ଗିରେ ତୁମ୍ଭର ବୋଲିବା ଦମ୍ଭରେ ଦମ୍ଭୋଳି କଚାଡ଼ୁ ମୋ ଦୁଃଖଗିରି ଶିରେ ରେ

ମେଲାଣି ହେବି କି ଯେବେ ବୋଲେଁ ମୁଁ କି ଜାଣଇ ମା ଭାଷି ଗେଲେ ମୋ ପିନ୍ଧା ବାସ ଶେଷକୁ ଛନ୍ଦିଥାଉ ଅଙ୍ଗୁଳି ଅସ୍ଫୁଟ ଚମ୍ପାଫୁଲେ ରେ

ସ୍ମିତ ସୁଧା ବିନ୍ଦୁ ଝଡ଼ୁଥାଇ ରତର ପ୍ରସଙ୍ଗ ବଢ଼ୁଥାଇ ଚିତ୍ତେ ତୋ ଯହିଁ ଦଉଡ଼ୁଥାଇ ଚାରୁ ଚାହାଣୀରୁ ଚିହ୍ନା ପଡ଼ୁଥାଇ ରେ

ପ୍ରତି ପ୍ରବନ୍ଧେ ମଜ୍ଜାଇ ମଜ୍ଜା ନିତି ହେଉଛୁ ବାସକସଜ୍ଜା ଗୋଟିକି ଗୋଟୀଏ ରାଣ ଲଙ୍ଘି ନଖି ବୋଲୁ ଯେ କାହିଁକି ଏଡ଼େ ଲଜ୍ଜା ରେ

କ୍ଷଣକେ ମୋ ଦୋଷ ଦଶ କୋଟି କ୍ଷମା ନ କଲେ ମୁଁ ସରିଲିଟି ଅଖଦଡ଼ ଅବଧାନରୁ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗେ ନଖଦନ୍ତ କ୍ଷତ କରଇଟି ରେ

ଏ ସ୍ନେହ ପୀୟୂଷ ବରଷାରୁ ଏହି ଅନୁରାଗ ଭରସାରୁ କର ସାରସ ଲୋଚନା କବିରବି ବଳାଇଛି ତୋତେ ଘରଷାରୁ ରେ