Sari gala je laje

ସରି ଗଲା ଯେ ଲାଜେ ରହି ନ ପାରେ ସହୀ ସମାଜେ

ନଗତିଳକ ଉରୋଜାଏ ଅଛନ୍ତି ଅଗଣିତେ ଅନୁସରି ହେ ଜଗତୀ ଲଲାମ ଚମ୍ପାଝରା ନାମ ଯୋଗ୍ୟ କି ଏକା କିଶୋରୀ ହେ

ଘେନାଇ କହିଲେ ହେଲେ ନେତ୍ରାଞ୍ଚଳେ ଅନାଇ ତ ସେ ନ ଜାଣୈ ହେ ତାକୁ ନଟ ଖଞ୍ଜରୀଟ ନେତ୍ରା ବୋଲି ଡାକୁଥାଅ ତୁମ୍ଭେ କେଣେ ହେ

ତୁମ୍ଭ ଉରେ ସ୍ତନ କୁମ୍ଭ ନତ ତନୁ ଲତା ଯେ ମଣ୍ଡାଏ ନାହିଁ ହେ ବହିଯିବ ବୋଲି ଶୋଭା ପୀୟୂଷ କି ରହିଥାଅ ଏକା ଚାହିଁ ହେ

ତାରୁଣ୍ୟ ଗରବେ ବାଳା ସେ ତ କେବେ ଚାଲିକି ନ କରେ ଚାରୁ ହେ ସଡ଼ୁଅଛି କେଳି ଲାଳସୀ ମରାଳୀ ଗତି ବୋଲି ଡାକିବାରୁ ହେ

ଅଧର ମାଧୁରୀ ଅଭିମାନେ ପୂରି କେତେ ନାଗରୀ ନାହାନ୍ତି ହେ ତା ଦଶନ ଅଙ୍କ ଥିବା ପାନ ରଙ୍କ ପରି ମାଗିବାର ନିତି ହେ

ପ୍ରେମାଦରେ ଅବା ପ୍ରମାଦରେ ବାଣୀ ଶୁଣିବା ଚିତ୍ତ କାହିଁକି ହେ ସରସ ଶ୍ଳେଷ ମଦ କଳକୋକିଳ ବଚନା ବୋଲି ନାହିଁକି ହେ

ଜଗଦ୍ଦେବ ବନ୍ଦି ଜଣାଇଲେ ଇନ୍ଦୀ -ବର ଶ୍ୟାମ ବଂଶୀପାଣି ହେ ତୁମ୍ଭେ ସେ ତରୁଣୀ ଚାଲିବା ସରଣୀ ପରାଗେ ଗଡ଼ିବା ଜାଣି ହେ