Bandhu adose rasa na rose

ବନ୍ଧୁ ଅଦୋଷେ ରସ ନା ରୋଷେ ଧରୁଛି ପଙ୍କଜ ପାଣି

ଜନମରୁ ବୀଣା ବଚନୀ ମୁଁ ଊଣା ଜନ କି ନ ଜାଣୁ ତାହା ରେ ସ୍ମର ଶର ଧାରେ ସରିଲିଟି ବାରେ ଧନ ତୁ ନ ବୋଲୁ ଆହା ରେ

କରିଥିଲୁ ପରା ମୋତେ ଜବାଧରା ଜଣେ ତୋ ଚରଣ ଦାସୀ ରେ ଟିକିଏ ବିକଳା ହୋଇ ନାହୁଁ କଳା କୁନ୍ତଳା ନୂଆ ବୟସୀ ରେ

ଅରଜିଛି ତୋତେ ବନ୍ଧୁ କେତେ କେତେ ଜନ୍ମେ ତପ କରି କାଶୀରେ ତୁ ଚିତ୍ତ ପଥର କଲେ ତ ଏଥର ଭଗାରିଏ ଦେବେ ହସି ରେ

ସଖୀବନ୍ଧା ବେଣୀ ଫେଡ଼ି କୋଳେ ଆଣି ନ ଦେଲେ ମୁଁ ଖୋଷା ଖୋସି ରେ କୃପା ଥାଉଁ ଚିତ୍ତେ ତୁହି ପରା ମୋତେ ଗେଲେ ବସୁଥାଉ ରୁଷି ରେ

ତେଡ଼େ ବଡ଼ ସ୍ନେହ କି ଦୋଷରୁ କହ ତୋ ମନୁ ଯାଉଛି ଖସି ରେ ଜଗଦ୍ଦେବ ବୋଲେ ଶ୍ୟାମ ଜଣାଇଲେ ପଡ଼ି ଦୁଃଖ ଜଳରାଶିରେ