Sakhi ki kala go madana sundara

ସଖୀ କି କଲା ଗୋ ମଦନ ସୁନ୍ଦର କାହ୍ନୁ ପଙ୍କଜ କଳିରୁ ଅଳି ମନ ଭଳି ପାଶୋର ନ ଯାଏ ମନୁ

କୁଞ୍ଜେ ନେଲା ଦିନେ ଢଳାଇ ଶ୍ରୁତିରେ ଭାରତୀ ଅମୃତ ଧାରା ଉରରୁ ଦୁକୂଳ କାଢ଼ି ଲମ୍ବାଇଲା ବିଦ୍ୟୁମ ମୁକତା ହାରା

ମର୍କତ ପାଷାଣ ଭଦ୍ର ଭଦ୍ରାସନେ ବିଜେ କରାଇବା ବଳେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳମଣି ବୈଡ଼ୁର୍ଯ୍ୟ ଖଚିତ ମୁକୁଟ ବାନ୍ଧିଲା ଚୂଳେ

ଅମର ବନ୍ଧନ ନୀଳାଦ୍ରି ଚନ୍ଦନ ଟୋପା ଦେଲା କରି ଧୀରା ପଦ୍ମରାଗ ପାତ୍ର ଗୋଟିକରେ ଭରି ବିଞ୍ଚିଦେଲା କୋଟି ହୀରା

ତୁହି କୁଞ୍ଜରାଣୀ ମୁହିଁ କୁଞ୍ଜରାଜା ବୋଲି ବଚନ ଭାଷିଲା କନ୍ଦର୍ପ ଶାସ୍ତ୍ରର ଚଉଷଠି ବନ୍ଧ ବିକାଶ କରି ବସିଲା

ସେ ବନ୍ଧନେ ମନ ହୋଇଣ ବନ୍ଧନ ତା ଆନନ କରେ ଲୋଡ଼ା ଭାଷେ ବନମାଳୀ ଶୁଣ ଗୋ ସଜନୀ ଏ ଗୁପତ ରସ ଘୋଡ଼ା