Mohana kahile ki heba au

ମୋହନ କହିଲେ କି ହେବ ଆଉ ଦିନକୁ ଦିନ ହେ ବଳି ପଡ଼ିଲାଣି କିଶୋରୀ ବିରହ ଦାଉ

ଗଲେ ଯମୁନାକୁ ନୀର ଆଣିବାକୁ ନୀର ଭରି ନେତ୍ର ଯୁଗେ କଦମ୍ବ ମୂଳକୁ ଚାହିଁ ପୁଣି ତାକୁ କି ପୁଚ୍ଛଇ ଅନୁରାଗେ

ବୃନ୍ଦାବନେ ବାଳୀ ଆଉ ଫୁଲ ତୋଳି ଯାଉ ନାହିଁ ତୁମ୍ଭ ବିନା ଗଣ୍ଡେ କର ଦେଇ ଚିନ୍ତାର୍ଥିନୀ ହୋଇ ସଢ଼ୁଛି ନବ ନବୀନା

କରମକୁ ନିନ୍ଦେ କେଶ ହିଁ ନ ବାନ୍ଧେ ବେଶରେ ନାହିଁ ଆଦର ଦରକଣ୍ଠୀ ଗୋରୀ ଦରମରା ପରି ଢଳି ପଡ଼େ ମହୀ ପର

କି ଉନ୍ମାଦ ରୋଗ ଘୋଟିଛି ତାହାକୁ କେହି ନ ପାରନ୍ତି ଚିହ୍ନି ବୋଲେ ବନମାଳୀ ତୁମ୍ଭେ ସିନା ମୋର ବୈଦ୍ୟରାଜ ଚୂଡ଼ାମଣି