Prana sajani kala hela ta madhu

ପ୍ରାଣସଜନୀ କାଳ ହେଲା ତ ମଧୁ ରଜନୀ

ଦେଖ ଗଗନେ ଶଶୀ ଆସିଲା ପରକାଶି ତନୁରେ ମଲ୍ଲୀ ହସି ମହକ ଦେଲା ଘଷି ସହି ବିରହ ଦାଉ ସହୀ କାହିଁ ତ ଆଉ ନାହିଁ ମହୀରେ କେହି କାମିନୀ

ଗୁନ୍ଥା ବଉଳ ମାଳା ଆସି ତ ବାସି ହେଲା ଆସିବେ କେହି କଳା କଣ୍ଟ ତ ବଳିଗଲା କେ ବା ନାଗରୀ କାହିଁ ରଖିଲା ରାଣ ଦେଇ ମୁଁ ସିନା ଗୋପେ ହତଭାଗିନୀ

ବେଶ ବାସ ଭୂଷଣ ହେଲାଟି ଅକାରଣ କରିଲେ ପରମାଣ ତନୁ ଛୁଇଁ ମୋହନ ସରାଗ କରି କେତେ ଭଣିଲେ ଚାଟୁ ସତେ କୁଞ୍ଜେ ଆସିଲି କୁଳ ନ ମାନି

ଶଶୀ ତ ଲୁଚି ନାହିଁ ଶୁଣ ଲୋ ଜେମାଦେଈ ତୋ ବିନେ ଆନ କେହି ମୋହନ ମାନେ ନାହିଁ ବଳିଗଲେ ଏ ନିଶି କହଇ କବିଶଶୀ ହେବୁ ସିନା ତୁ ଅଭିମାନିନୀ