Sapatati mora re

ସପତଟି ମୋର ରେ ସହ ଏହି ଥର ରେ (ପଡ଼ି) ସାର ହାର ମସାର ମଣିବର ପରି ଧରି ବକ୍ଷଃସ୍ଥଳେ ନିରନ୍ତର ନ ଫିଙ୍ଗି ପୁଣି ହଟି ସୁନ୍ଦର ନୁହଇଁଟି ବିଚାରି ଭରସା ବଢ଼ାଅ ଅପରିମିତ

ଶୁଣିଲେ ଆଉ କେ ବ୍ରଜେ ସରିଯିବି ସିନା ଲାଜେ ସାହା ତୁ ନୋହିଲେ କିଛି ସଂସରେ ନିକି ମୁଁ ଅଛି

ସାଧୁଜନ କୁକ୍ଷି କୂପେ ଭଲ ମନ୍ଦ ସିନା ଛପେ ସଂହର କ୍ରୋଧ ଉଦୟ ସହଜେ ତୁ ସହୃଦୟ

ସବୁ ଅନ୍ୟାୟ ଚରିତ ଶିକ୍ଷାକୁ ଗୁରୁ ତୁହି ତ ସମୟେ କାଟୁ ତୋଟିକି ସଖା ଲକ୍ଷଣ ଏ ଟିକି

ସମାଂସମୀନା ଅୟୁତେ ସମର୍ପି ଦେବିଟି ତୋତେ ସମ୍ଭାଳ ମୋର ଆବୁର ସର୍ବସ୍ଵ ପରା ତୁ ମୋର

ସାକ୍ଷାତ ଦେଖିଲା ପରି ସାକ୍ଷୀ ହେବାକୁ ବାହାରି ସାଧିବାର ଅବିଚାର ସପତ୍ନ ନୁହେଁ ମୁ ତୋର

ସାନ୍ଦୀପନୀ ସୁତ ଯତି ସେ କି ଜାଣେ ବୋଲି ପ୍ରୀତି ସରସେ ପିଟିବେ ଢକ୍କା ସମ୍ପାଦିବୁ ଏତେ ଏକା

ଶୁଣି କିଶୋର ବଚନ ସଖା କଲେ ଆଲିଙ୍ଗନ ସୁତ୍ରାମା ଅଷ୍ଟଦୁର୍ଗର ସନ୍ତୋଷେ ଯୋଡ଼ିଲେ କର