Kete kahithile ma

କେତେ କହିଥିଲେ ମା ଏତେ ସରି କରିଦେଲେ ମା ସତେ ସେ ଆସିବେ ବୋଲି ଚିତ୍ତେ ତୋଷ ହୋଇଥିଲି ହିତେ ତାଙ୍କୁ ଗଣିଥିଲି ପ୍ରତେ କରି ମୁଁ ଭାଷିଲି

ଦୂରେକଲେ ମା ସେ ରସିକ ପାଶୋରିଲେ ମା ବାରୁଁ ବାର ଫୁଲଶର ଶର କରଇ ପ୍ରହାର ଭାର ଦେଲାନି ସୁଚିର ମୋର କି ଗତି ଏଥର

ଆଶା ଚାହିଁ ମା ନିଶାଯାକ ଥିଲା ରହି ମା କଷା ନ କରି ନୟନ ଆଶା କରି ହେଲି ହୀନ ହସାଇ ବଇରୀ ଜନ ଭସାଇଲେ ଶ୍ୟାମଘନ

ସବିକଳରେ ଭାବି ରାଧା କହୁଁ ଦୂତୀରେ କବିଚନ୍ଦ୍ର ରଘୁନାଥ ଅବିଳମ୍ବେ କହେ ସତ ସେ ବିଜୟ କରିବେ ତ ଏ ବିଚ୍ଛେଦ ଯିବେ ମିତ