Majja majjaili na jai hajaili

ମଜ୍ଜା ମଜ୍ଜାଇଲି ନ ଯାଇ ହଜାଇଲି ଲଜ୍ଜାଳୁ ଜାଣୁମଣିକି ରେ

ଏ ମଧୁର ନିଶାରେ ବିରହ ଦଶାରେ ପ୍ରାଣ ଧରିବ କେହି ବାଣ ସ୍ମରର ସହୀ ତ୍ରାଣ ନ ଦିଶେ ତେଣିକି ରେ

ତେଜି ନେତ୍ରୁ ବାରି ହେବନି ଧିକ୍କାରି କ୍ଷାମ ତ ଦିଶୁଥିବ ଯାମକ ଯୁଗ ହେବ ତାମରସ ଈକ୍ଷଣୀକି ରେ

ଅରଜିଲି ନିନ୍ଦା ବରଜିଲି ଫନ୍ଦା ଆଶୀବିଷ ପୋଷିଲି ନାଶି ସୁମନ ବଲ୍ଲୀ ଆସି ରହିଲି ଏଣିକି ରେ

ମନେ ମନେ ମୋତେ ଲୋଡ଼ୁଥିବ କେତେ ଆଉ ଦେଖିବି ମୁହିଁ ଦାଉ ମାରଇ ସହୀ ଆଉ ପ୍ରାତଃ ସ୍ମରଣୀକି ରେ

ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣର ବାଞ୍ଛା କରିବାର ସୁକୃତର ଫଳ କି ସତେ ଲଭ୍ୟ ହେବକି ଦେଖି ସୁଚାରୁ ବେଣୀକି ରେ