Ke ki kahi kala mana re chandrabadana

କେ କି କହି କଲା ମନା ରେ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା

ପାଶୋରି ଦେଲୁ କେମନ୍ତେ ଅଙ୍କେ ଧରି ସୁରତାନ୍ତେ ବୋଲୁ ମୋ ଗଣ୍ଠିର ସୁନା ରେ

ଆଗେ ପଠାଇ ଆଳୀକି ଆସି ଥାଉ ଦେହଳୀକି ପାଛୋଟି ଘନ ଜଘନା ରେ

ତନୁ ନୀପ ଫୁଲ ପରି ହେଉ ଥାଇ ଜବାଧରୀ ଶୁଣିଲା କ୍ଷଣି ମୋର ନାଁ ରେ

ପ୍ରୀତି ବତ୍ସଳା ପଣରେ ନାରୀ ଜଗତ ଯାକରେ ତିଳେ ନ ଥିଲା ତୁଳନା ରେ

ହସି ହସି ଲାଜେ କଥା କହି ପୋତିବାର ମଥା କାହିଁ ଗଲା ସେ ଭାବନା ରେ

ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ କହଇ ପୂର୍ବ ପରି ବେଶ ହୋଇ ଥରେ ଦିଶା ଦେଉ କିନା ରେ