Prana mitani re phitai kaha tu majja

ପ୍ରାଣ ମିତଣୀ ରେ ଫିଟାଇ କହ ତୁ ମଜ୍ଜା ତୋତେ ମୋହନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରିଥିଲା କୁଞ୍ଜେ କେଣେ ସ୍ମର ରଜା

ଚଳାପାଙ୍ଗୀ ପ୍ରଚଳାକ ମୁକୁଟ ତୁ ଭେଟ ହେଲୁ କେଉଁଠାରେ କି ଲଟରୁ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରୀୟ ପୀତ ପଟ ବହିଛୁ ଅଙ୍ଗରେ

ଫୁଲ ତୋଳୁଥିଲୁ ପଲ୍ଲବ ଅଧରୀ ଏବେ ଆଳୀ ସନ୍ଦୋହରେ କେ ବିହିଲା ମଣ୍ଡମଣ୍ଡଳେ ତାମ୍ବୂଳ ବୋଳ ମକରୀ ଉପରେ

ଲବ ଶିଥିଳ ନୋହିଥିଲା ସଜାଡ଼ି ଥିବାର ସଜ ଯାବତ ମଦ କୁଞ୍ଜର କର କଞ୍ଜ ପରାଏ ହୋଇଛୁ ତ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ

କିଶୋରୀ ମୁକୁଟମଣି ମୋ ମୁହଁକୁ ଚାହୁଁ କିନା ସରି କରି ଲାଗକୁ ଆସ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ମୁଖରେ ଝରିଛି ତ ଶ୍ରମ ବାରି

କୁନ୍ଦଲତାକୁ ହସିଣ ଶ୍ରୀ ଲଳିତା ଭାଷନ୍ତି କେ କହିଲାନି ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ଭଜେ ରାଧା ପଦାବ୍ଜେ କୁସୁମ ବ୍ୟଜନ ଘେନି