Kete kala hela dekhi nahu sakhi

କେତେ କାଳ ହେଲା ଦେଖି ନାହୁଁ ସହୀ ଶେଯ ଯାକ ତିନ୍ତିଗଲା ଲୁହ ବହି ବହି

ତରଣୀ ପୂଜି ଗଲୁ ଏକ୍ଷଣି ତ ଅଇଲୁ ଅଣ୍ଟିଲା ନାହିଁକି କଣ୍ଠୀରବ ମଧ୍ୟା ହାର ପରି ହୃଦେ ଥିଲୁ ରହି

ଆହା କି ଅସମ୍ଭବ କେ ଶୁଣିଲେ ହସିବ ବନୁ ଘେନୁ ପଛେ ବଂଶୀ ବଜାଇ ସେ ଗଲେ ବାଟ ଜଗିଥିଲୁ ତୁହି

ନିଶି ଦିନ କଣ୍ଠରେ ବାଲି ବୁଲିବୁ କିରେ ଏ କି ଆଲୋକିତ ଆହା ପ୍ରାଣମିତ ତୋ ଲାଗି ତ ବୁଦ୍ଧି ଦିଶୁ ନାହିଁ

ଲଳିତା ପଣନ୍ତରେ ମୁଖ ପୋଛି ସତ୍ୱରେ ଗୋଳି କସ୍ତୁରୀ ଚିବୁକ କରେ ଧରି ଦେଲେ ବିଚିତ୍ର ମକରୀ ଲିହି

ସେ ପ୍ରତିମା ନେତ୍ରର ଏ ଜୀବନ ଜୀବର ପଲକ ଅନ୍ତର ଜଗତ ଅନ୍ଧାର ଦିଶୁଛି ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ କହି