Kala kusala re sate kahila ki

କଳାକୁଶଳା ରେ ସତେ କହିଲା କି ସଖୀ ତୋ ବିନା ମୋ ସ୍ନେହ ଆନେ ଥିଲା ପରି ଦେଖି

ନୂତନାମ୍ବୁଦ ମଣ୍ଡଳୀକି କି ଚାତକାଣ୍ଡଜ ତେଜଇ ଭୂତଳେ ସରସୀଜଳେ ନିକି ତା ତୃଷା ଭାଜଇ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଦୀକୃତ ହଂସ କି କୂପକେଳିକି ସାଜଇ ଏ କର କି ଆନ ନାରୀ ଚିବୁକେ ବାଜଇ

ତୋ କୃପାତରୁ ମୋ ମଦୋନ୍ନତ ଶାଖିମୌଳି ନ ମାଇଲା କୌତୁକେ ରଚିବାର ପାଟବ ମୋ ପରା ଜନ ମାଇଲା ମାନସେ ଅନୁମାନ ସେ ପରିହାସିନୀ ଜନ ମାଇଲା ପଙ୍କଜବାନ୍ଧବେ ତ କଳଙ୍କ ଜନମାଇଁଲା

ତଥ୍ୟ ମାନି ଅତଥ୍ୟ ଭାଷି ତ ପୋତନା ମୁଖ ମାନରେ ବାହାକୁ ପ୍ରବଳାଇ ଦେ ପରିରମ୍ଭବୈଭବ ଦାନରେ ତୋଷ ମୋ ରସନାକୁ ତୋ ମଧୁରାଧରାମୃତ ପାନରେ ରସ ଧନ ମଦନମର୍ଦ୍ଦନ ବିଧାନରେ

ରାସରଙ୍ଗିନୀ ଆସ ସୁନ୍ଦରୀ ହାସକୁନ୍ଦ ବିକାଶରେ ବାସବାଶ୍ରୟ ବାସ ଭାଗ୍ୟ ବିଳାସ ଦେ ନ ବିନାଶରେ ଭାସମାନ ଜବାଧରା କି ନିରାଶରେ ନିଜ ଦାସରେ ଅନ୍ତରାୟ ନ ରଚ ମୋ ସୁଖାଭିଳାଷରେ

ଆଧିକାତର ନନ୍ଦନନ୍ଦନ ଚାରୁପାଟବ ବାଣୀରେ ରାଧିକା ସୁଗୁଣାଧିକା ସ୍ୱକପୋଳକୁ ନିଜ ପାଣିରେ ଛାଡ଼ିଲେ ରଖିବାର ମାନସମୋହନ ସ୍ମିତ ଠାଣିରେ ବନ୍ଦେ ଅଷ୍ଟଦୁର୍ଗନାଥ ଲୁଠି ଧରଣୀରେ