Chahinbu jebe syama dyutiki re

ଚାହିଁବୁ ଯେବେ ଶ୍ୟାମ ଦ୍ୟୁତିକି ରେ କାହିଁ ହଜାଇ ଦେବୁ ମତିକି ରେ ନାହିଁ ବୋଲିବା କଥା ଜାଣିବୁ କି ସର୍ବଥା ଆଉ କି ସମ୍ଭାଳିବୁ ଧୃତିକି ରେ

ଏ ନଗରେ ଏଣିକି ଭ୍ରମେ ଚୁମ୍ବିବ ନିକି ସତୀ ଏ ଦୁଇବର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁତିକି ରେ ସତେ ପ୍ରାଣମିତ ରେ ତା ସେବାରୁ ଇତରେ ଯୁବତୀ ଜନମକୁ ଗତି କି ରେ

ଯେବେ ସେ ହେବ କୋଳେ କଳାବତୀ ମଣ୍ଡଳେ ନ ଟେକିବୁ କି ଶ୍ୱେତଛତିକି ରେ ଚୁମ୍ବିଲେ ତା ବଦନକଞ୍ଜଟି ଗୁରୁଜନ ଗଞ୍ଜନ ଲଭିଲେହେଁ କ୍ଷତି କି ରେ

ଭବନ ମଣି ବିଷ ସେ ନବଯୁବା ପାଶ ରବିନନ୍ଦନା ତୀର କ୍ଷିତିକି ରେ କି ସୁଖ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଙ୍କେ ନନ୍ଦନରେ ନିଃଶଙ୍କେ ଆରୋହିଲେ ଆଭ୍ରମୁପତିକି ରେ

ଅବା ତା ପଥେ ଯିବା ଜାଣି କଳପି ଥିବା ତା ପଛେ ଯେତେ ପରାଭୂତିକି ରେ ମୋହନ ସ୍ମିତ ଅବଲୋକେ ପାଶୋର ଯିବ ନ ଆଚରିବ କି ବିନତିକି ରେ

ଶୁଣି ଶ୍ରୀ ଠାକୁରାଣୀ ଚିତ୍ର ମଣିଲେ ଜାଣି ନ ଥିଲା ପରି ହରିପ୍ରୀତିକି ରେ ସେକାଳେ ଦୁଇ ସଖୀ କୃପା କଲେ ସୁମୁଖୀ ମୁକୁନ୍ଦଦେବ ଗଜପତିକି ରେ