Mana mu karuthili ehaku go

ମନା ମୁଁ କରୁଥିଲି ଏହାକୁ ଗୋ ଅନାନା ବୋଲି ବନରାହାକୁ ଗୋ ଅନାଦର ମୋ ଗିରେ କଲା ଯେ ଏବେ ସ୍ମରେ ଲଭିଲା ଦୁଃଖ ହେଲା କାହାକୁ ଗୋ

କୁଞ୍ଜସଞ୍ଚାରୀ ଶ୍ୟାମ ଦେବତା ପରାକ୍ରମ ଜାଣେ ବଳଇ ରତିନାହାକୁ ଗୋ ସାହାସୁଁ ସିନା ସଖୀ କି ଯୋଗେ ଦେଲା ଯୋଖି ନବନୀତେ ତପତ ଲୁହାକୁ ଗୋ

ଯେବେ ଏ ଚାନ୍ଦମୁହୀଁ ଶ୍ରବଣ ଦେଇ ନାହିଁ ନାଟୁଆ ଚାଟୁ ବଂଶୀକୁହାକୁ ଗୋ ତେଜି ହଂସୁଲି ତୂଳି କରନ୍ତା କି ସଙ୍ଖାଳି ସଲିଳ ସିଞ୍ଚା ସର୍ବଂସହାକୁ ଗୋ

ଗହବ ଚମ୍ପା ଧଣ୍ଡା ନିର୍ମିତ ଗଜଶୁଣ୍ଢା ଦଣ୍ଡକୁ ନିନ୍ଦି ଚାହିଁ ଯାହାକୁ ଗୋ ବିଶେଷେ ବିସନାଳ ଦିଶିଲାଣି ପୃଥୁଳ ଆଉ କାହିଁଛି ସେହି ବାହାକୁ ଗୋ

କଳା କେଶରୀ ବାଳୀ ଧୃତି ଦନ୍ତୀକୁ ଦଳି ଦେଲାଣି ଆସି ମନ ଗୁହାକୁ ଗୋ ଥରକେ ଯେବେ ଲୋକ ନୋହିଲା ଜାଗରୁକ କହିବା କେତେ ତୁହାତୁହାକୁ ଗୋ

କବିମିହିର ରାୟଗୁରୁ କହଇ ଭୟ ଲାଗୁଛି ଦେଖି ଚିତ୍ତେ ଏହାକୁ ଗୋ ଜାଣିପାରିଲେ କଂସ ପେଷି କରିବ ଧ୍ୱଂସ ଜଟିଳାସୁତ ଘରବୁହାକୁ ଗୋ