He mandara dhara kandarpa sundara

ହେ ମନ୍ଦରଧର କନ୍ଦର୍ପସୁନ୍ଦର ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ଏ ହେଲା କି ଅବଳା ମାରଣ ବିଦ୍ୟାଟିକି କାହୁଁ ଶିଖିଥିଲ ହଠ କଉତୁକୀ

ତୁମ୍ଭ ଲାଗି ମୋର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ହୋଇଲାଟି ଆହା କି ଦୁଃଖଭାଗିନୀ ହେବାରୁ ନବୀନା ପ୍ରୀତି ସୋହାଗିନୀ ତାର ପ୍ରତିଫଳ ଏହି ନିକି

ଅକଥନୀୟ ତା ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା କାହାଣୀ କହି ଆସୁଁ ମୁଖେ ନ ସ୍ଫୁରଇ ବାଣୀ ଆହା ଦେଖିଲି ଯା ଏ ମୋର କଲିଜା ହୋଇ ଯାଉଅଛି ଟିକି ଟିକି

ବିରହ ଅନଳ ତାପ ପଡ଼ୁଁ ବଳି କୋମଳ ତନୁଟି ଯାଉଅଛି ଜଳି ସେ ତୀବ୍ର ତାପ ସହନେ ଅସମର୍ଥୁଁ ମୃତ୍‌ପଙ୍କେ ଲୁଣ୍ଠଇ ବିଧୁମୁଖୀ

ତୁମ୍ଭେ ସପୁରୁଷ ଶିରୋମଣି ବୋଲି ଜଗତେ ବିଖ୍ୟାତ ପରା ବନମାଳୀ ଏବେ ନାରୀ ବଧ ବିପୁଳ କଳଙ୍କେ ସେ ସୁଖ୍ୟାତି ଲୁପ୍ତ ନୋହିବ କି

କେ କେତେ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଇ ସଖୀଗଣ ଶାନ୍ତ କରିବା ଚେଷ୍ଟାରେ ଅନୁକ୍ଷଣ ତା ଭୀଷଣ ବେଦନାର ପରିମାଣ ଅବୋଧନୁ ସର୍ବେ ଅଶ୍ରୁମୁଖୀ

ତବ ଅଙ୍ଗ ସ୍ପର୍ଶ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ମାତ୍ର ପ୍ରାଣ ଧରି ରହିଅଛି ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କହଇ ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ମୁଁ ଏମନ୍ତ ଜାଣେ ଅନୁମାନେ ଅବଲୋକି