Bidhata ki na karai go

ବିଧାତା କି ନ କରଇ ଗୋ ଏକେ ନବୀନ ପ୍ରୀତି ତହିଁ ବିଦେଶେ ପତି ଏ ତ ଘୋର ବିପତ୍ତି ଏଥି ମୋର କି ଗତି

ମନେ ଥିଲା ଯାହା ତାହା ନୋହିଲା ଗୋ ଯାହା ନଥିଲା ତା ମନେ ହେଲା ଗୋ ଏବେ ପିକ ବଚନ ମନ୍ଦ ମଧୁପବନ ମଧୁର ଭୃଙ୍ଗସ୍ୱନ ଦହୁଛନ୍ତି ଜୀବନ

ଆଲିଙ୍ଗନେ ମୋର ଅନ୍ତର ଡରେ ଗୋ ପ୍ରିୟ ନ ରଖନ୍ତି ତ ହାର ଉରେ ଗୋ ଏବେ ମଧୁରେ ପୂରି ରହିଲା ବନ ଗିରି ଆହା ମୋତେ ପାଶୋରି ରହିଲେ ମଧୁପୁରୀ

ପ୍ରିୟ ଥିଲେ ଏ ମଧୁ ରଜନୀ ଗୋ କେଉଁ ସୁଖ ନ ଦିଏ ସଜନୀ ଗୋ କହି ମୋତେ ବଚନ କରନ୍ତେ ସେ ଗମନ ତାଙ୍କ ପଛେ ବହନ ନ ଗଲା ଏ ଜୀବନ

ଯେବେ ହେଲେ ଏ ଜୀବନ ଯାଉ ରେ ପ୍ରୀତିଭଙ୍ଗ କଳଙ୍କ ନ ଥାଉ ରେ ଚିନ୍ତି ଏବେ ସେ ରୀତି ଫାଟିଯାଉଛି ଛାତି ନ ସରେ ଦିବାରାତି ପ୍ରୀତି ହେଲା ବିପତ୍ତି

ଏହା କରମରେ ମୋର ଥିଲା ଗୋ ପ୍ରୀତି ଏତେ ସରିକି ତ ଗଲା ଗୋ ଏସନେ ସଖୀ ଶୁଣି ଦୁଃଖେ କହନ୍ତି ବାଣୀ ଆସିବେ ବେନୁପାଣି ହରିଚନ୍ଦନ ଭଣି