Gala sabu sari re nabakisori

ଗଲା ସବୁ ସରି ରେ ନବକିଶୋରୀ

ଯାହା ଶ୍ୟାମ ଅଙ୍ଗ ଚୁମ୍ବି ଆସିବା ସମୀର ଛୁଇଁଲେ କେବଳ ହୋଇ ରସେ ଜରଜର ପୁଲକେ ଭରତି କରୁ ମୃଦୁ କଳେବର ସେ ଯେବେ ହୋଇଲେ ପର

ଯାହା ବେଣୁ ଶୁଣି ଏକା ହୋଇ ନିଶୀଥରେ ବୋଲିନାହୁଁ ଦିନେ ଆସ ଯିବା ମିଶି ଥରେ ହୃଦ ମଦନ ବିଭବ ସମୁଲ୍ଲସି ଥରେ ବିଗ୍ରହ ତାହା ସାଥରେ

ଦୂତୀ କର ଧରି କହି ଘେନାଇଁ ଘେନାଇଁ ନୀପ ନିକୁଞ୍ଜ ପୁଞ୍ଜକୁ ଅନାଇଁ ଅନାଇଁ ଦିନ ହରୁ ସୁମଝରା ବନାଇ ବନାଇ ମୀନନେତ୍ରା ଯାହା ପାଇଁ

ସ୍ତନେ ଲଦି ଚୁମ୍ବିବାର ଯା ପାଦ କମଳେ ମନେ ବାଞ୍ଛିବେ କୁବେର ବାମାଙ୍କୁ ନ ମିଳେ ଚୁମ୍ବିଲେ ସେ ତୋ ପଦ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚୂଳାଞ୍ଚଳେ ଚାହିଁଦେଲୁ ନାହିଁ ହେଳେ

ରସବତୀ ଭଳି ନୋହୁ ଏ ଅପସନ୍ଦର ଆସ ଏବେ ଯିବା କେଳି ମଞ୍ଜରୀ ମନ୍ଦିର ବନ୍ଦନ କରଇ ମୃଦୁ ପଦାରବିନ୍ଦର ତୋଷ ଶ୍ୟାମଳ ସୁନ୍ଦର

ଅଷ୍ଟଦୁର୍ଗ ନାଥ କହେ ହୋଇ ଅଭିଳାଷୀ ମିତଣୀ କଥିତ ବଚନରେ ଶ୍ରୁତିପାଶୀ ଲମ୍ପଟ ହେବାରୁ ହୋଇ ଦରସ୍ଫୁଟ ହାସୀ ବିଜେ କଲେ ବୀଣାଭାଷୀ