Rusi mu basili gele

ରୁଷି ମୁଁ ବସିଲି ଗେଲେ ରେ ସଙ୍ଗାତ ମନ ମନସିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁଖ ଭୁଜ ଏମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ ହେଲେ

ଦେଲି ଯେ ଗୁମାନ ଲାଞ୍ଚ ତୁ ଚଞ୍ଚଳ ନୁହ ମନ ବୋଲି କହି କେଭେ ନ ଛୁଇଁଲା ସେ ବ୍ରଜଛଇଳା ଶୋଭା ସମ୍ପତ୍ତିରେ ରହି

ରଖ ଧୃତି ମୋର ବୋଇଲି ଯେ ଛାର ମାରକୁ ପାଣି ପ୍ରସାରି ବିନ୍ଧି କୋଟି କୋଟି ବାଣ ହଟି ହଟି ଦେଲା ମୋ ଆବୁର ସାରି

ତଳ କଲି ମଥା ଜାଣି ଚପଳତା ସମ୍ପନ୍ନ ବୋଲି ଡୋଳା ନ ପଡ଼ି ଧରାରେ ମୁରଲୀଧରାରେ ରସି ରସି କଲା ଖେଳା

ଏ ପାପ ଲପନ ଦିଶୁଥାଇ ଆନ ବେଳେ ସାଭିମାନ ପରି ଜାଣି ସେହି କାଳ ରହିଲା କେବଳ ହାସ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂରି

ଭିଡ଼ି ଯେ ରଖିଲି ତେବେ ଭୁଜବଲ୍ଲୀ ତାହାରି ଆଶ୍ଳେଷେ ଶଙ୍କି ଟେକି ହୋଇଗଲା କାଳେ ନ ରହିଲା ସ୍ତନମୂଳ ଚେଳ ବାକି

କହେ ଶ୍ରୀ ବାଲୁଙ୍କେଶ୍ୱର ଜଗଦ୍ଦେବ ବୁଜିଲି ନୟନ ପୁଣି ଜାଣେ କି ମନ୍ତର ହେଲା ମୋ ଅନ୍ତରଗତ ସେହି ନୀଳମଣି